Czasami życie sprawia, że jedyną rodziną, jaką mamy, są ludzie, z którymi dzielimy codzienność — nasi przyjaciele i współmieszkańcy Domu dla Niepełnosprawnych. Dlatego w tym szczególnym czasie nasi podopieczni udali się na groby byłych mieszkańców naszego domu, tych, którzy nie mają już bliskich.
Pamiętamy o nich – w modlitwie, w zadumie i trosce o ich miejsca spoczynku. To nasz sposób, by okazać im miłość, wdzięczność i szacunek. Bo rodzina to nie tylko więzy krwi, ale przede wszystkim więzy serca.
