Uwaga: ta strona może używać plików cookies, jeśli chcesz tego uniknąć, wyłącz obsługę cookies w twojej przeglądarce

Pani Izabela Borowska

Fundatorka i SERCE Domu dla Niepełnosprawnych w Piekoszowie -

Pani Izabela Borowska (1912-2007)

Izabela urodziła się 24 listopada 1912 roku w Libawie - bałtyckim porcie na terenie dzisiejszej Łotwy, w patriotycznej rodzinie Marii i Michała Borowskich. Ojciec był kontradmirałem marynarki wojennej, zatem dzieciństwo spędziła w różnych miejscach basenu Morza Bałtyckiego. Jako półtoraroczna dziewczynka cudownie uratowana z płonącego statku w Helsinkach. Uczyła się m.in. w Gdańsku, zatem język niemiecki opanowała biegle i posługiwała się nim do końca życia. Podobnie było z językiem francuskim, który opanowała dzięki mamie - rodowitej Francuzce. "Swoim miastem" nazywała Wilno, gdzie studiowała na Akademii Sztuk Pięknych i gdyby nie wybuch drugiej wojny światowej, 30 września 1939 r. zostałaby szczęśliwą żoną Andrzeja Szamoty - porucznika 13 Pułku Ułanów Wileńskich.

Niestety 24 września 1939 r. narzeczony zginął na polu chwały w bitwie pod Suchowolą. Po wielu latach Izabela otrzymała po nim przestrzeloną papierośnicę, (która jako wotum wisi w gablocie w kościele Trójcy Świętej w Kielcach) i kilka drobiazgów. Posag ślubny przeznaczyła na cele armii polskiej w działaniach wojennych drugiej wojny światowej 1939-45.  Po tułaczce wojennej, w Warszawie, podczas powstania warszawskiego udało się jej ocaleć i wraz z matką przedostała się w okolice Kielc. Po wojnie, jako artysta plastyk pracowicie dbała o piękno wnętrz wielu kościołów i kaplic. Wiele lat była członkiem Komisji Artystycznej przy Kurii Diecezjalnej w Kielcach. Pierwszym kościołem, dla którego zaprojektowała i namalowała, do dziś widoczne, medaliony z różnymi wizerunkami Matki Bożej na sklepieniu jest Sanktuarium Matki Bożej Miłosierdzia w Piekoszowie. 

Jej jedyny brat, Edward, który zmarł w 1987 roku, zostawił w testamencie spadek we frankach szwajcarskich. Te właśnie środki finansowe przekazała na budowę Domu dla Niepełnosprawnych w Piekoszowie. Wiele czasu, sił i serca poświęciła, aby pomagać w najróżniejszych pracach, począwszy od formalności związanych z pozwoleniem na budowę itp., aż do sadzenia roślin, czy wyposażania wnętrz pierwszego budynku.
Ostatnie półtora roku swego życia spędziła w małym domku, znajdującym się tuż przy bramie wjazdowej Domu dla Niepełnosprawnych w Piekoszowie.
Zmarła 14 października 2007 r. 

Izabela Kalita